|
Heel lang geleden, voordat de wereld zo erg veranderde, leefden alle rassen apart, ver weg van elkaar. We waren verspreid over het land en hadden weinig contact, behalve voor de zeldzame keren dat we handel dreven. Waarom zouden we ook? We hadden allemaal wat we nodig hadden om te overleven, en het wantrouwen tegenover de andere rassen was te groot om makkelijk overwonnen te worden. We staken niets op uit elkaars cultuur, hadden nog nooit de wonderschone balladen van de Elithren gehoord of iets van de indrukwekkende vechttechnieken van de Sirrush geleerd. Maar daar wisten we natuurlijk ook niets vanaf. We waren gelukkig genoeg. Maar de wereld veranderde langzaam. Het land buiten onze dierbare thuis leek steeds gevaarlijker te worden - of misschien leek het alleen maar zo, want we waren lui geworden en letten op niets anders meer dan op onszelf. We begonnen de monsters buiten te vrezen, en met onze vrees groeide ons wantrouwen ten opzichte van de andere rassen. Deze andere rassen en de monster leken ons beiden even gevaarlijk, ook al waren de monsters - zoals de toekomst zou uitwijzen - het enige echte gevaar. Want deze waren niet slechts domme creaturen die we gemakkelijk konden jagen en doden, en eenvoudige vallen voor konden maken. Sommigen waren intelligenter, sluwer en slimmer. We hadden niet verwacht dat ze beter in het jagen op ons zouden zijn, dan wij in het jagen op hen. De sterksten en wijsten van ons zagen deze veranderingen in de wereld, en realiseerden zich dat het ons aan het vernietigen was. Dus kwamen ze bijeen en zochten naar een oplossing van het probleem, en vergaderden met de ambassadeurs van de andere rassen, die soortgelijke conclusies hadden getrokken. Een idee groeide in hun geest, en uiteindelijk werden ze het er over eens. We zouden een raad vormen, wiens leden bestond uit de wijste mannen of vrouwen van elk ras. Deze raad zou de rassen helpen beslissingen te nemen, en ze zouden sterker staan tegenover de vijanden en een sterke band tussen de rassen smeden om meer vertrouwen te wekken en elkaar beter te kunnen helpen. Dit werkte heel lang goed. De raad deed uitstekend werk. Handel tussen de steden floreerde, en het gevaar dat de monsters behelsde verminderde. De landen gingen door een glorierijke periode en we leefden in vrede. Maar deze vrede duurde niet voor altijd. Hij duurde lang, eeuwen, maar op den duur luisterden we minder en minder naar de raadsleden. Eeuwen van geluk hadden ons weer achteloos gemaakt. De raad moest toegeven dat hun invloed verwaterde, en dat ze hun eigenlijke taak niet meer goed konden uitvoeren. Daarbij kwam ook nog dat de vijand - de slimme monsters waar we ons slechts ten dele bewust van waren - hun eigen raad hadden gevormd, om de kracht van de originele raad te verzwakken. Maar niemand van ons keek voorbij de grenzen van wat we de beschaafde wereld noemden. In onze arrogantie en gevoel van superioriteit lette niemand op wat de monsters deden. De meeste van ons hadden geen idee hoe slecht de situatie was. We besteedden geen aandacht aan de raad, en maalden niet om de toekomst omdat alles er prima uit leek te zien. Dus toen de oorlog kwam, was deze een totale verrassing voor ons. De raad besprak hun gebrek aan invloed en besloot hier iets aan te doen - voor het bestwil van het land. De raad moest snel handelen, en met slecht het meest hoognodige onderzoek creëerden ze een sterk artefact; de Arindal. Met de Arindal wilde de raad de wereld van het kwaad zuiveren, en hun positie duidelijk maken aan alle rassen. Het was een goed plan. We wilden niet met de ons omringende monsters leven, dus verwelkomden we de Arindal. En het zou goed hebben gewerkt, als de raad van de vijand niet ook een krachtig artefact had gemaakt, om de krachten van de Arindal te weerstaan. Dus uiteindelijk brak er een oorlog uit. Het was een vreselijke oorlog, waarin de krachten van de artefacten tot het uiterste werden gebruikt. Wij, het gewone volk, konden niet veel doen. We stonden erbij en keken ernaar, hopende dat de ergste gevolgen van de oorlog aan de gebieden waar we woonden voorbij zouden gaan. We hoopten vergeefs. Niemand van ons weet precies wat er is gebeurd. We zagen sommige effecten van de oorlog, machtige en vreselijke krachten die delen van het land om ons heen vernietigden. Maar toen de grootste ramp zich voltrok, was deze erger dan iemand van ons zich had kunnen voorstellen. Er moet iets mis zijn gegaan, want niemand kan hebben gewild dat dit de wereld werd aangedaan. Waarschijnlijk wisten de raden alleen zelf wat er mis ging - of misschien ging alles volgens plan, wat nog erger zou zijn. De oorlog veranderde alles.- onze wereld was volkomen veranderd. In het midden van de oorlog, deed deze catastrofe de aarde zelf reageren op de krachten van de Arindal en het andere artefact. De resultaten waren aardbevingen, enorme vloedgolven en vulkaanuitbarstingen. Onze steden werden vernietigd, hele beschavingen uitgeroeid. In een laatste schermutseling verplaatste de raad de Arindal, en gebruikte al hun resterende energie om de Arindal naar een veilige grot te brengen en zijn mach te veranderen. Vanaf dat moment was het artefact dat kwaad moest verdelgen, een artefact om leven te behouden. Ik betwijfel of ook maar één van de grote steden deze ramp heeft overleefd. Misschien zijn zelfs alle kleine dorpen en steden vernietigd. Slechts langzaam begonnen Zwerfenden elkaar weer te vinden, en begonnen soms weer nieuwe dorpen te stichten. De wereld is weer vijandig, en we kunnen het ons niet veroorloven elkaar niet te vertrouwen alleen maar omdat we andere wortels hebben. We moeten samenwerken om te overleven. Tot op de dag van vandaag weet niemand of we toen hebben gewonnen of verloren, wat er met beide raden is gebeurd, of met het andere artefact. Geen bard heeft hier ooit liederen over gezongen. Wat is gebeurd is te erg geweest, en we willen het ons ook niet meer herinneren... alle fouten die we hebben gemaakt.
|
